خواجه نگهدار مرا...

روی اون نیمکت بغل خیابابون سهرودی، نزدیک کوچه بیشه، نشسته بودم و نمیدونستم باید چیکار کنم! اول با استادم تماس گرفتم!که قاعدتا کاری ازش بر نمیومد و درحالی که اون هم حالش گرفته شد، گفت حالا چاره ی دیگه ای نداریم دیگه، باید صبر کنید!درجوابش تقریبا یه کم غر زدم و استاد صبورم خیلی منطقی قانعم کرد که راهی جز صبر کردن ندارم!بعدش زنگ زدم به ثمین! و ازش خواستم اگه وقت و اینترنت داره، برام یه شرکت پیدا کنه که بتونم چیزی که لازم دارم رو ازش بخرم! و یه جوری که خودم کاملا متوجه غیر منطقی بودن حرفم بودم گفتم "البته شرکت های زیادی این قطعه رو ندارن و اونایی که تو سرچ کردن پیدا میشد رو خودم زنگ زدم و قطعه ی مورد نظرم رو نداشتن!"ثمین در حالی که گیج شده بود پرسید که پس ازش میخوام که چیکار کنه؟!منم صادقانه گفتم که "نمیدونم! فکر نکنم کار خاصی بتونی بکنی!"و ازش خواستم که فراموشش کنه!ولی! ولی چند دقیقه بعد میون اسکرین شات هایی که از سایت شرکت ها برام فرستاده بود، یه شرکت جدید که اسم عجیب غریبی هم داشت پیدا کردم و در کمال ناباوری یه ساعت بعدش قطعه ام تو دستم بود و با خودم میگفتم یادم باشه فردا به استاد بگم کی قطعه رو برام پیدا کرد! خواجه نگهدار مرا......

روی تخت سرپرستی نشسته بودم.دو تا تلفنِ روی میز مدام زنگ میخورند.خانواده ی بچه ها بودند و بچه ها یکی پس از دیگری پشت تلفن ها جای میگرفتند و با حوصله برای خانواده ها تعریف میکردند که شیمی برگه های امتحان مون رو داد! دینی درس پرسید! حسابان پرسید کدوم فصل رو میخواین میان ترم بدید؟ زنگ زیست کلاس بغلی مون سرود تمرین میکردند!عند تینگز لایک دت!پایان نامه ی آزادفر را ورق میزدم و سعی میکردم به حرف های شان گوش نکنم. یا حداقل بنظر برسد که گوش نمیکنم!یک جایی وسط شلوغی اطاق،دختری که روی صندلی روبروی من منتظر تمام شدن تلفن دوستش نشسته بود با لحن خودمونی بهم گفت "اینا چقدر خونواده هاشون بهشون زنگ میزنن!"داشتیم با هم به بلبل زبانی هایش میخندیدیم که ناگهان انگار گوش های زاپاسش الارم داده باشد، از جا پرید که "نه!!! چی؟؟!!"و به سمت دوستش پرید که داشت به مادرش میگفت فردا بهمون غذا نمیدن و هرچی برام اوردین، واسه دو نفر بیارین!! ستاره ی والیبال مون هم هست!بعدش هم میخوایم بریم باشگاه ستاره (!) مسابقه داره! والیبال! منم برم تشویقش کنم؟!"ستاره ی والیبال شون وقتی زورش به دوستش نرسید، او را پای تلفن رها کرد و به سمت من امد که"دختر خانم اسمت چیه؟!""دختر خانم!؟! بهناز!! اسم تو هم که ستاره (!) است!"با تعجب نگاهم کرد و گفت "اسممو از کجا میدونی؟!""رو پیشونیت نوشته!"تلفن دوستش که تمام شد توی شلوغی اطاق گم شد، بعد م خواجه نگهدار مرا......